قديمي ترين تصوير موجود از تهران (عکس)

---

طهران در دوران حکومت ناصرالدين شاه قاجار؛ اين عكس قديمي ترين تصوير موجود از تهران، در موسسه مطالعات تاريخ معاصر ايران و نام کنونی این محل بلوار میرداماد است.

در زمانهای گذشته پادشاهی تخته سنگی را در وسط جاده قرار داد وبرای اینکه عکس العمل مردم را ببیند خودش را در جایی مخفی کرد بعضی از بازرگانان وندیمان ثروتمند پادشاه بی تفاوت از کنار تخته سنگ می گذشتند بسیاری هم غرولند می کردند که این چه شهری است که نظم ندارد حاکم این شهر عجب مرد بی عرضه ای است و............

نزدیک غروب یک روستایی که پشتش بار میوه بود نزدیک سنگ شد وباهر زحمتی که بود تخته سنگ را از وسط جاده برداشت وان را کناری قرار داد ناگهان کیسه ای دید که زیر تخته سنگ قرار داده شده بود کیسه را باز کرد داخل ان سکه های طلا ویک یاداشت پیدا کرد ...

پادشاه نوشته بود:هر سد و مانعی می تواند یک شانس برای تغییر زندگیانسان باشد.

الیزا توی فرودگاه منتظر نشسته بود تا سوار هواپیماش بشه. جایی که نشسته بود، افراد منتظر دیگه‌ای هم بودن که الیزا اونا رو نمی‌شناخت.
همین طور که منتظر بود، کتاب‌مقدسش رو درآورد و شروع کرد به خوندن.
یک دفعه احساس کرد که همه مردم اطرافش دارن بهش نگاه می‌کنن. الیزا سرشو بالا کرد و متوجه شد که دارن به یک جایی درست پشت سر اون نگاه می‌کنند.

برگشت تا ببینه همه دارن به چی نگاه می‌کنن؛ و دید که مهماندار داره یک صندلی چرخداری رو هل میده که زشت ترین پیرمردی که تا به حال دیده بود، روش نشسته. الیزا می‌گفت پیرمرد موهای بلند سفیدی داشت که فوق‌العاده درهم و آشفته بود. صورتش پر از چین و چروک بود و اصلاً هم مهربون به نظر نمی‌رسید.

اون می‌گفت نمی‌دونم چرا ولی حس خاصی بهش پیدا کردم و فکر کردم که خدا از من می‌خواد تا بهش بشارت بدم. می‌گفت تو فکرم به خدا می‌گفتم: "اوه خداوندا ! خواهش می‌کنم، الان نه! اینجا نه

مهم نبود الیزا چی فکر می‌کرد، اون نمی‌تونست از یاد پیر‌مرد بیاد بیرون. و یک دفعه فهمید که دقیقاً خدا ازش چی می‌خواد. اون باید می‌رفت و موهای پیر‌مرد رو شونه می‌کرد!!!

اون رفت و جلوی صندلی پیرمرد زانو زد و گفت:

"آقا، این افتخار رو به من میدید که موهاتونو براتون شونه کنم؟"

پیرمرد گفت: "چی ؟؟؟"

الیزا فکر کرد: "خوب خدا رو شکر، مثل اینکه گوشاش سنگینه"

دوباره یکم بلند‌تر گفت: "آقا، این افتخار رو به من میدید که موهاتونو براتون شونه کنم؟"

پیر‌مرد گفت: "اگه می‌خوای با من صحبت کنی باید صداتو ببری بالا، من تقریباً نا‌شنوا هستم."

بنا‌بر‌این این‌ دفعه الیزا داد زد: "آقا، این افتخار رو به من میدید که موهاتونو براتون شونه کنم؟"

همه داشتن نگاه می‌کردن تا ببینن جوابش چی می‌تونه باشه. پیر‌مرد با سر‌در‌گمی بهش نگاه کرد و گفت: "خوب، اگه واقعاً خودت می‌خوای، باشه!"

الیزا می‌گفت من حتی شونه هم نداشتم، اما با این حال فکر کردم که این درخواست رو حتماً بکنم.

پیر‌مرد گفت: "توی کیفی که به پشت صندلیم آویزونه یه نگاهی بکن، یه دونه شونه توش هست."

الیزا درش آورد و شروع کرد به شونه کردن. (اون یه دختر کوچولوی مو بلند داشت، پس حسابی تجربه داشت که چه‌جوری گره‌های مو رو می‌تونه باز کنه). الیزا یه مدت طولانی کار کرد تا بالأخره آخرین گره رو هم درآورد.
همون موقع که داشت کارشو تموم می‌کرد، شنید که پیرمرد داره گریه می‌کنه. رفت و دستشو روی زانوهای مرد گذاشت و جلوی صندلیش زانو زد و مستقیماً به چشماش نگاه کرد. و گفت: "آقا، شما عیسی رو می‌شناسین؟"

جواب داد: "بله، البته که می‌شناسم. می‌دونی، همسرم به من گفت تا تو عیسی رو نشناسی نمی‌تونی با من ازدواج کنی. منم همه‌چیز رو راجع به عیسی یاد گرفتم و سال‌ها پیش ازش خواستم که به قلب من بیاد، قبل از اینکه با همسرم ازدواج کنم."

پیر‌مرد ادامه داد: "می‌دونی، من الان تو راه رفتن به خونه هستم؛ برای اینکه همسرمو ببینم. من برای یه مدت خیلی طولانی توی بیمارستان بودم، و باید یه جراحی توی این شهر که کلی از خونه‌ام دوره، انجام می‌دادم. همسرم نمی‌تونست باهام بیاد چون خودش هم خیلی شکسته شده."

اون گفت: "من خیلی نگران موهام بودم که چقدر آشفته به نظر می‌رسه، دلم نمی‌خواست که همسرم منو با این قیافه وحشتناک ببینه، و خودم هم نمی‌تونستم موهامو شونه کنم."

همین طور که داشت از الیزا به خاطر کارش تشکر می‌کرد، اشک از گونه‌هاش پایین می‌ریخت. اون همین‌جور پشت سر هم تشکر می‌کرد.

الیزا هم گریه‌اش گرفته بود، همه مردمی که اون‌جا شاهد ماجرا بودن، اشک می‌ریختن. همین‌طور که همشون داشتن سوار هواپیما می‌شدن، مهماندار که خودش هم گریه کرده بود، الیزا رو متوقف کرد و پرسید: "چرا این کار رو کردی؟"

و اون‌جا دقیقاً فرصت مناسب بود، چون دری باز شده بود تا بشه محبت خدا رو با یک نفر در میون گذاشت.
الیزا گفت: "ما همیشه طریق‌های خداوند رو درک نمی‌کنیم، ولی آماده باش، خدا ممکنه از ما استفاده کنه تا نیاز کسی رو بر‌طرف بکنه، همون طور که نیاز این پیر‌مرد رو برطرف کرد، و در همون لحظه، یه جان گمشده رو که نیاز داشت تا از محبت خدا بشنوه، صدا زد

کرگدن جوان، تنهایی توی جنگل قدم میزد. دم جنبانکی که همون اطراف پرواز می کرد، اونو دید. ازش پرسید: "چرا تنهائی"

کرگدن گفت: "همه کرگدن ها تنها هستن"

 دم جنبانک: "یعنی تو یک دوست هم نداری؟"

کرگدن: "این دوست یعنی چه؟"

دم جنبانک: "دوست، یعنی کسی که با تو بیاد، دوستت داشته باشه و به تو کمک کنه"

 کرگدن: "ولی من که کمک نمی خوام"

دم جنبانک: "اما باید یه چیزی باشه، مثلاً لابد پشت تو می خاره، لای چین های پوستت پر از حشره های ریزه. یکی باید پشت تو را بخارونه، یکی باید حشره های پوستت رو برداره"

کرگدن: "اما من نمی تونم با کسی دوست شم، پوستم کلفت و صورتم زشته، هیچ میدونستی همه به من می گن پوست کلفت؟"

دم جنبانک: "اما دوست عزیز، دوست داشتن به قلب مربوط می شه نه به پوست"

کرگدن: "قلب ؟ این قلب که میگی یعنی چه ؟ من فقط پوست دارم و شاخ"

دم جنبانک: "این که امکان نداره، همه قلب دارن"

کرگدن: "کو ؟ کجاست ؟ من که قلب خودمو نمی بینم"

 دم جنبانک: "خب ، چون از قلبت استفاده نمی کنی، اونو نمی بینی. ولی من مطمئنم که زیر این پوست کلفت یه قلب نازک داری"

کرگدن: "نه، من یه قلب نازک ندارم، من حتماً یه قلب کلفت دارم"

 دم جنبانک: "نه، تو یه قلب نازک داری، چون به جای این که دم جنبانک رو بترسونی، به جای این که لگدش کنی، به جای این که دهن گنده ات را باز کنی و اونو بخوری، داری با هاش حرف می زنی"

کرگدن: "خب، اینا که گفتی یعنی چه؟"

 دم جنبانک: "وقتی که یه کرگدن پوست کلفت، یه قلب نازک داره یعنی چی! یعنی این که می تونه دوست داشته باشه، می تونه عاشق بشه"

کرگدن: "اینا که می گی یعنی چه؟

 دم جنبانک: "... ، یعنی ... ، یعنی بذار روی پوست کلفت و قشنگت بشینم، آره بذار روی اون بشینم" کرگدن چیزی نگفت، یعنی داشت دنبال یه جمله ی مناسب می گشت. فکر کرد بهتره همون اولین جمله اش رو بگه، اما دم جنبانک پشت کرگدن نشسته بود و داشت پشتش رو می خاروند و حشره های ریز لای چین های پوستشو با نوک نازکش و درازش برمی داشت. کرگدن احساس کرد چقدر خوشش می یاد، اما نمی دونست دقیقاً از چی خوشش می یاد.

کرگدن: "اسم این دوست داشتنه ؟ اسم این که من دلم می خواد تو روی پشت من بمونی و مزاحم های کوچولوی پشتمو بخوری ؟

دم جنبانک: "نه اسم این نیازه، من دارم به تو کمک می کنم و تو از اینکه نیازت برطرف می شه احساس خوبی داری، یعنی احساس رضایت می کنی. اما دوست داشتن از این مهمتره" کرگدن نفهمید که دم جنبانک چی میگه، اما فکر کرد لابد درست می گه. روزها گذشت، روزها، هفته ها و ماه ها، و دم جنبانک هر روز می اومد و پشت کرگدن می نشست، هر روز پشتشو می خاروند و هر روز حشره های کوچیکه لای پوست کلفتشو بر میداشت و میخورد، و کرگدن هر روز احساس خوبی داشت.

یه روز کرگدن به دم جنبانک گفت: "به نظر تو این موضوع که کرگدنی از این که دم جنبانکی پشتش را می خارونه احساس خوبی داره، برای یه کرگدن کافیه ؟" دم جنبانک: "نه ، کافی نیس" کرگدن: "آره، کافی نیس، چون من حس می کنم چیزای دیگه ای هم هست که من احساس خوبی نسبت به اونا داشته باشم. راستش، من می خوام تو رو تماشا کنم و به صدای آوازت گوش کنم" دم جنبانک چرخی زد و پرواز کرد، چرخی زد و آواز خوند، جلوی چشمای کرگدن. کرگدن تماشا کرد و تماشا کرد و تماشا کرد. اما سیر نشد.کرگدن می خواست همین طور تماشا کنه. کرگدن با خودش فکر کرد این صحنه قشنگ ترین صحنه ی دنیاست و این دم جنبانک قشنگ ترین دم جنبانک دنیا و او خوشبخت ترین کرگدن روی زمین. وقتی که کرگدن به اینجا رسید، احساس کرد که یه چیز نازک از چشمش افتاد. کرگدن ترسید و گفت: "دم جنبانک، دم جنبانک عزیزم، من قلبم را دیدم، همان قلب نازکم را که می گفتی، اما قلبم از چشمم افتاد، حالا چیکار کنم ؟"

 دم جنبانک برگشت و اشک های کرگدنو دید. اومد و روی سر اون نشست و گفت: "غصه نخور دوست من، تو یه عالمه از این قلبهای نازک داری" کرگدن: "اینکه کرگدنی دوست داره دم جنبانکی رو تماشا کنه و وقتی تماشاش می کنه، قلبش از چشمش می افته چه معنی ای داره؟" دم جنبانک چرخی زد و گفت: "یعنی این که کرگدن ها هم عاشق می شوند"

کرگدن: "عاشق یعنی چی ؟"

دم جنبانک: "یعنی کسی که قلبش از چشمهایش می چکه" کرگدن بازم منظور دم جنبانک را نفهمید، اما دوست داشت دم جنبانک باز حرف بزنه، باز پرواز کنه و او باز هم تماشاش کنه و باز قلبش از چشماش بیفته. کرگدن فکر کرد که اگه قلبش همین طور از چشماش بریزه، یه روز حتماً قلبش تموم می شه. اون وقت لبخندی زد و با خودش گفت: "من که اصلاً قلب نداشتم. حالا که دم جنبانک به من قلب داده، چه عیبی داره، بذار تموم قلبم برای اون بریزه"

همین چند هفته پیش بود که یک ایرانی داخل بانک در منهتن نیویورک شد و یک بلیط از دستگاه گرفت.
وقتی شمارش از بلندگو اعلام شد بلند شد و پیش کارشناس بانک رفت و گفت که برای مدت دو هفته قصد سفر تجاری به اروپا را داره و به همین دلیل نیاز به یک وام فوری بمبلغ 5000 دلار داره.

کارشناس نگاهی به تیپ و لباس موجه مرد کرد و گفت که برای اعطای وام نیاز به قدری وثیقه و گارانتی داره..
و مرد هم سریع دستش را کرد توی جیبش و کلید ماشین فراری جدیدش را که دقیقا جلوی در بانک پارک کرده بود را به کارشناس داد و رئیس بانک هم پس از تطابق مشخصات مالک خودرو بالاخره با وام آقا موافقت کرد آنهم فقط برای دو هفته.

کارمند بانک هم سریع کلید ماشین گرانقیمت را گرفت وماشین به پارکینگ بانک در طبقه پائین انتقال داد.
خلاصه مرد بعد از دو هفته همانطور که قرار بود برگشت 5000 دلار + 15.86دلار کارمزد وام رو پرداخت کرد.

کارشناس رو به مرد کرد و از قول رئیس بانک گفت:

" از اینکه بانک ما رو انتخاب کردید متشکریم"
و گفت ما چک کردیم ومعلوم شد که شما یک مولتی میلیونر هستید ولی فقط من یک سوال برام باقی مانده که با این همه ثروت چرا به خودتون زحمت دادین که 5000 دلار از ما وام گرفتید؟ 
ایرونی یه نگاهی به کارشناس بیچاره کرد و گفت:
تو فقط به من بگو کجای نیویورک میتونم ماشین 250.000 دلاری رو برای 2 هفته با اطمینان خاطر با فقط 15.86 دلار پارک کنم .

از خودم : واقعا تو هر چیزی مغزمون کار میکنه  ، خوشم اومد. البته باید قیافه مسئولین بانک رو آدم میدید زمانی که این ایرانی این مسئله رو برای اونها روشن کرد.

نظر شما چیه؟؟

شخصی آمد نزد امام حسین (ع)

گفت من فردی گنهکارم ، و توان مقابله با گناه هم در من نیست . پس مرا نصیحتی فرما!

حضرت فرمودند:

پنج کار را انجام بده ، بعد هرچه می خواهی گناه کن!!

1-  روزی خدا را نخور ، بعد هرچه می خواهی گناه کن.

2-  از مملکت خدا بیرون رو ، بعد هرچه می خواهی گناه کن.

3-  برو جایی که خدا تو را نبیند و بعد هرچه می خواهی گناه کن.

4-  وقتی فرشته مرگ برای قبض روح به سراغت آمد ، او را از خود دور کن و بعد هرچه می خواهی گناه کن.

5-  وقتی که مالک جهنم  خواست تو را داخل آتش نماید ، پس داخل مشو و بعد هرچه می خواهی گناه کن

مابقی در ادامه مطلب

پسر بچه ای یک برگ کاغذ به مادرش داد .
مادر که در حال آشپزی بود ،دستهایش را با حوله تمیز کرد

 و نوشته را با صدای بلند خواند.

او نوشته بود :

صورتحساب !!!
کوتاه کردن چمن باغچه 5.000 تومان
مراقبت از برادر کوچکم 2.000 تومان
نمره ریاضی خوبی که گرفتم 3.000 تومان
بیرون بردن زباله 1000 تومان

جمع بدهی شما به من :12.000 تومان  !

مادر نگاهی به چشمان منتظر پسرش کرد،

چند لحظه خاطراتش را مرور کرد

و سپس قلم را برداشت و پشت برگه صورتحساب این را نوشت:
بابت 9 ماه بارداری که در وجودم رشد کردی هیچ
بابت تمام شبهائی که به پایت نشستم و برایت دعا کردم هیچ
بابت تمام زحماتی که در این چند سال کشیدم تا تو بزرگ شوی هیچ
بابت غذا ، نظافت تو ، اسباب بازی هایت هیچ

و اگر شما اینها را جمع بزنی خواهی دید که :

 هزینه عشق واقعی من به تو هیچ است

وقتی پسر آن چه را که مادرش نوشته بود خواند.

 چشمانش پر از اشک شد ودر حالی که به چشمان مادرش نگاه می کرد. گفت:
مامان … دوستت دارم
آنگاه قلم را برداشت و زیر صورتحساب نوشت: قبلاً بطور کامل پرداخت شده !!!

نتیجه گیری منطقی: جایی که احساسات پا میذاره منطق کور میشه!!!

مادر متوجه نشد که پسرش داره سرش کلاه میذاره :

جمع بدهی میشه 11.000 تومان  نه 12.000 تومان  !!!

پرنده بر شانه های انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت : اما من درخت نیستم.  تو نمی توانی روی شانه ی من آشیانه بسازی. پرنده گفت : من فرق درخت ها و آد م ها را خوب می دانم. اما گاهی پرند ه ها و انسا نها را اشتباه می گیرم. انسان خندید و به نظرش این بزر گترین اشتباه ممكن بود.

پرنده گفت: راستی، چرا پر زدن را كنار گذاشتی؟ انسان منظور پرنده را نفهمید، اما باز هم خندید.

پرنده گفت : نمی دانی توی آسمان چقدر جای تو خالی است . انسان دیگر نخندید. انگار ته ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد . چیزی كه نمی دانست چیست. شاید یك آبی دور، یك اوج دوست داشتنی.

 پرنده گفت : غیر از تو پرنده های دیگری را هم می شناسم كه پر زدن از یادشان رفته است . درست است كه پرواز برای یك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرین نكند فراموشش می شود. پرنده این را گفت و پر زد .

انسان رد پرنده را دنبال كرد تا این كه چشمش به یك آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد . آنگاه خدا بر شانه های كوچك انسان دست گذاشت و گفت : یادت می آید تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم ؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود . اما تو آسمان را ندیدی. راستی عزیزم، بال هایت را كجا گذاشتی؟

 انسان دست بر شانه هایش گذا شت و جای خالی چیزی را احساس كرد آنگاه سر در آغوش خدا گذاشت و گریست!!!!

۱) خوشبختی به قیمت بدبختی دیگران
۲) نگرانی از مسائلی که خارج از کنترل شماست.

۳) عدم حذف غیرممکن در زندگی
۴) ترس از ریسک کردن برای پیروزی

۵) محدود دیدن
۶) اهداف شما قربانی افکار دیگران

۷) فکر کردن به محدودیتها قبل از اقدام به عمل
۸) باز کردن ذهن به روی هر نوع فکر

۹) باور به شانس بد
۱۰) ندیدن عواقب و پیامدها

۱۱) در اندیشه گذشته
۱۲) سطحی نگری
۱۳) عبرت نگرفتن از شکست

پسر جواني در جاهاي مختلفي چون كافي شاپ ،پارك ،ايستگاه اتوبوس سررسيد هاي مختلفي مي گذارد.

  شب در اتاقي كوچك كنار تلفن نشسته است.پيرمردي زنگ مي زند و به جوان مي گويد سررسيد او را پيدا كرده است.پسر مي گويد احتياجي به آن ندارد و پير مرد آنرا دور بيندازد.

پير زني هم زنگ مي زند و درباره پيدا كردن يك سررسيد خبر مي دهد، پسر جوان به او هم مي گويد به سرسيدش احتياجي ندارد.

دختري زنگ مي زند و درباره يافتن سررسيد خبر مي دهد. پسر جوان مي گويد به آن سررسيد احتياج فراوان داردو با دختر قرار ملاقات مي گذارد.

صبح روز بعد پسر جوان پس از اصلاح صورت  با  لباس مرتب و آراسته به سمت محل  قرار كه يك استگاه اتوبوس ، مقرر شده مي رود اما با كمال تعجب  مي بيند حدود 20 دختر با همان مشخصات گفته شده از طرف دختر ،يعني يك مانتو و مقنعه سورمه اي در ايستگاه منتظر رسيدن اتو بوس هستند.

اتوبوس مي رسد و مانع ديدن ايستگاه از نگاه پسر جوان مي شود ، پس از مدت كوتاهي اتوبوس مي رود ، همه مسافران رفته اند و تنها يك سررسيد آبي رنگ روي نيمكت اتوبوس ديده مي شود